In de media

Te gast in Schepper & Co

Op maandag 9 februari 2009 zat Paul Brand aan tafel bij Schepper & Co, een NCRV programma over actuele ontwikkelingen rondom levensbeschouwing en spiritualiteit. “Een programma over mensen en de manier waarop zij in het leven staan.” Paul wisselde met presentatrice Jacobine Geel van gedachten over ondraaglijk lijden en actieve levensbeëindiging bij kinderen. Bekijk hier de uitzending.

Beste kinderarts van Nederland

Paul Brand werd drie achtereenvolgende jaren -volgens zijn collega’s- de beste kinderarts van Nederland. Wat is het geheim van zijn succes? In De Volkskrant van 3 februari 2009 gaat journaliste Aimée Kiene op zoek naar het antwoord op deze vraag. Lees hier het hele artikel.

Paul Brand aan tafel bij Knevel & Van den Brink

Paul Brand was op 11 mei 2007 te gast bij Knevel & Van den Brink. Bekijk hier de uitzending.


 

“Door de goed geschreven dialogen in eigentijdse taal en de vlotte stijl slaagt Brand erin een moeilijk onderwerp toegankelijk en invoelbaar te maken voor een breed lezerspubliek. Het boek is nadrukkelijk geen autobiografie, maar de personage Theo vertoont overeenkomsten met de schrijver Paul Brand, kinderpulmonoloog en gerespecteerd redacteur van het Tijdschrift. Onlangs stelde hij, onder andere in het televisieprogramma Knevel & Van den Brink, de huidige euthanasiewet bij kinderen ter discussie. Behalve een meeslepende roman is De stoel van God tussen de regels door een zorgvuldig en menselijk pleidooi voor een versoepeling van de euthanasiewet bij kinderen.”

Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde. Nummer 10, 8 maart 2008

“Het is een intrigerend boek, dat de lezer na het uitlezen van een hoofdstuk nauwelijks weg kan leggen- ook al is de uiteindelijke afloop voor een (kinder)arts wel te raden. De lezende kinderarts kan zich steeds afvragen of hij/zij op dezelfde wijze gehandeld zou hebben. Dat geldt overigens ook voor juristen en ouders die het boek zullen lezen.
In een dergelijke roman is het belangrijk een hoog realiteitsgehalte te creëren om geloofwaardig te zijn. Dat is de auteur grotendeels gelukt, al lijkt de hoofdpersoon soms wel erg solistisch te werk te gaan. (-) Erg realistisch weergegeven zijn de gesprekken met de ouders, en de sterk uiteenlopende karakters van de collega-kinderartsen en arts-assistenten.
Het belangrijkste doel van het boek is het vragen van aandacht voor de mogelijkheid van actieve levensbeëindiging bij kinderen en aanpassing van de bijbehorende (juridische) procedures. Daarin is de auteur geslaagd. Het boek zou een impuls kunnen geven aan de discussie over palliatieve sedatie versus actieve levensbeëindiging bij terminaal zieken kinderen.”

Tijdschrift voor Kindergeneeskunde. Nummer 3, 2007

“De romanvorm geeft de mogelijkheid tot uitvergroting en tot beschrijving van alles wat kan gebeuren als een arts voor een groot dilemma komt te staan: de keuze tussen leven en dood. Soms wel veel technische details met betrekking tot de behandeling van complicaties. En de hoofdpersoon, dr. Theo van Diepen, steekt wel erg gunstig af ten opzichte van vele andere artsen. Maar uiteindelijk is het een boek geworden waarin het probleem van het (door zijn ziekte vroeg volwassen wordend) kind dat toch voor de wet wilsonbekwaam is en bij wie euthanasie daarom wettelijk niet mag, aangrijpend is beschreven. Je leest het in een adem uit! De roman brengt de boodschap, namelijk het lijden van jongeren met terminale ziektes en de morele dilemma’s die daarbij wellicht beter over dan vele wetenschappelijke betogen!”

nbd biblion, 21 juni 2007

De stoel van God is een roman over euthanasie bij kinderen. Het is een verhaal van een dokter die vecht voor ‘zijn’ kinderen, vooral die met Cystic Fibrosis (CF). De medische kant van CF, de wijze van behandelen, de complicaties, de medicatie, maar vooral ook de emotionele ethische kanten komen uitgebreid aan bod. Ook het gedachtengoed van Elisabeth Kübler-Ross wordt meermaals aangehaald. (-) Het is een vlot leesbaar boek over situaties die je hoopt nooit te hoeven meemaken en over beslissingen die altijd wanhopig moeilijk zullen blijven.”

EKR Magazine, kwartaalblad van de Stichting Dr. Elisabeth Kübler-Ross Nederland. Nummer 3, 2007

“Artsen die romans schrijven zijn er meer, denk maar aan grote namen als Vestdijk en Belcampo. Ik ken echter geen artsen die romans schrijven om daardoor een discussie aan te gaan met mensen die een onderdeel van hun medische praktijk bestrijden. En discussie aangaan is het doel van het boek De stoel van God.(-)
Ik heb het boek met ontroering gelezen. Brand is in staat om de praktijk en de dilemma’s van het werken in het ziekenhuis pakkend en helder te verwoorden. We volgen Theo van Diepen niet alleen in zijn bemoeienis met zijn patiënten maar ook in zijn omgang met collega-artsen en anderen in het ziekenhuis. En wat daarbij opvalt, is dat zijn beschrijvingen van aanvaringen, vliegen afvangen en competentiestrijdjes met zijn collega’s geloofwaardig en herkenbaar overkomen.(-)
De stoel van God is een aanrader voor iedereen die in de gezondheidszorg werkt en voor alle anderen die willen weten waardoor artsen echt geraakt worden. En ik hoop met de auteur dat het een hulp mag zijn in het voorkomen van abjecte vergelijkingen tussen de Nederlandse praktijk en nazi-Duitsland.” (Dhr. drs. Frans Broekhoff, geestelijk verzorger)

Tijdschrift Geestelijke Verzorging. jrg. 10 (2007), nr 42.(febr.)

“De lezer is gewaarschuwd. De stoel van God is geen boek dat je onberoerd laat. (-) In romanvorm schrijft kinderarts Paul Brand over dilemma’s, de emoties en de spagaat tussen wet en mededogen waarin artsen en ouders onherroepelijk terecht komen als kinderen in een uitzichtloze situatie zijn beland. (-)
Brand is niet alleen uit op provocatie. Hij neemt de lezer mee in een roman die spannend en bij vlagen humoristisch is. Het is een eerlijk boek: helder en puntig geschreven en soms wat grof gebekt.
Het verhaal is meer dan een onthullend en ontroerend verslag geschreven vanuit het perspectief van de medisch specialist. Zo wordt De stoel van God bevolkt door goede en slechte dokters. Die laatste categorie heeft zich veilig verschanst in de spreekwoordelijke ivoren toren en ziet de mens achter de patiënt niet meer. Zo houdt Brand artsen, zorgverleners en zij die dat gaan worden een spiegel voor.”

Arts en Auto, februarinummer 2007

Brand te gast in Goedemorgen Nederland, 9 februari 2006

Vroeg in de ochtend van 9 februari werd Paul Brand geïnterviewd door Sven Kockelmann in een uitzending van Goedemorgen Nederland:
“De ChristenUnie wil alternatieven zoeken voor euthanasie. Maar kinderarts Paul Brand vindt dat euthanasie zelfs voor kinderen onder de twaalf jaar bespreekbaar moet zijn. Paul Brand schreef het boek ‘De stoel van God’.”

“Een realistische roman over de worsteling tussen wet en mededogen.(-)Dit indrukwekkende, confronterende boek zou verplichte kost moeten zijn voor artsen (in opleiding) en voor verpleegkundigen van een afdeling kindergeneeskunde. Ook paramedici die ernstig zieke kinderen behandelen en last but not least ouders van ernstig zieke kinderen zouden aan de hand van dit boek tot discussies gebracht kunnen worden.”

De Telegraaf van dinsdag 9 januari 2007

“De stoel van God is een boek, dat ik in één adem heb uitgelezen en waarna ik vermoeid, verdrietig, maar toch weer een mooie ervaring rijker, op de bank onderuit zakte.(-)
Het hele verhaal heeft een bijzonder hoog realiteitsgehalte en dat is eigenlijk nog een eufemisme. Strak neergezet, zonder opsmuk en bombastische woorden, soms wat onnodig grof, maar altijd openhartig en oprecht.(-)
Ik weet niet of ik kan zeggen dat ik u het boek wil aanraden. Ja natuurlijk. Het is een goed geschreven boek, met veel zeer herkenbare beschrijvingen. Van het leven, met CF, van gevoelens, van medicijnen, van pijn en van wanhoop, van ergernis en boosheid, van onmacht en ontzetting. Wanneer je niet of nauwelijks met CF te maken hebt, dan is dit al een behoorlijk aangrijpende roman. Maar voor wie een (klein-)kind of partner met CF heeft, voor hen die zelf CF hebben, en die hele grote groep mensen daaromheen, is het ook een buitengewoon confronterend boek. Dat is op zich niet erg; daar kunt u voor kiezen. Wat ik er maar mee wil zeggen; ik hield het in ieder geval niet droog.”

Jacquelien Noordhoek, directeur Nederlandse Cystic Fibrosis Stichting (NCFS):

Interview van Pieter Jan Hagens met Paul Brand op Radio 1

Pieter Jan Hagens: “een messcherp boek!”
“Kinderarts Paul Brand schreef over het ingrijpende dilemma van actieve levensbeëindiging bij kinderen een roman met de titel De Stoel van God. Oud-minister Els Borst reageert in de uitzending. Zij vindt dat ook kinderen onder de 12 recht hebben op een waardig einde bij ondraaglijk en uitzichtloos lijden zonder dat de arts vervolgd wordt. ”

“Brand’s boek boeit en ontroert, het leest als een lier. (-) De boosheid en de onmacht spat er vaak vanaf in De stoel van God.
In zijn boek heeft Brand nog een pleidooi gestopt, eentje voor collega’s: wees een goede dokter, treed mensen met vriendelijkheid tegemoet. Zijn boek wordt bevolkt door vele dokters, deels ook door ‘hufters’ en ‘eikels’, die slecht werk uitvoeren omdat ze teveel in hun ivoren toren zitten. Brand: ik wil de coassistenten van nu meegeven dat ze belangstelling houden voor de mens achter de ziekte. Ook dat was een levensles in het vak.”

De Stentor, 25 november 2006:

“Paul Brand: Destijds ben ik persoonlijk bij het Openbaar Ministerie geweest om te vragen welke ruimte we bij het stervensproces van een jongetje konden krijgen. Het antwoord luidde: ‘doe wat je mag doen binnen de grenzen van de wet’. Dat betekende enkel het geven van pijnstilling en sederen.
Ik vind dus dat we actieve levensbeëindiging van terminaal zieke kinderen als beroepsgroep beter met open vizier kunnen benaderen. Pas dan kan de praktijk op een eerlijke manier worden getoetst.”

Bijzijn, vakblad voor verpleegkundigen en verzorgenden

“Uiteindelijk gaat deze roman over kiezen tussen leven en dood. (-) Brand kiest zijn woorden met de hoogste mate van zorgvuldigheid want actieve levensbeëindiging bij kinderen is, meer nog dan bij volwassenen, een zeer gevoelig onderwerp. (-) Brand heeft gekozen voor de romanvorm omdat de werkelijkheid te gevoelig en te kwetsbaar is en omdat de vorm zich leent voor uitdieping van karakters en voor het uitvergroten van emoties.”

AD, 20 november 2006

“Paul Brand: De stoel van God blijft fictie. Hoewel het thema op zich hartverscheurend is, voelde ik er niets voor een tranentrekker te schrijven. Het verhaal mocht niet alleen hartverscheurend zijn; er moest ook spanning en humor inzitten.”

MedNet Magazine, 23 november 2006